به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، اربعین حسینی، عرصهای بیبدیل برای حضور میدانی مبلغان و کنشگران فرهنگی است؛ حضوری که در آن، تبلیغ دین تنها در منبر و سخنرانی خلاصه نمیشود، بلکه در دل گفتوگوهای چهرهبهچهره، پاسخگویی به دغدغههای اعتقادی، همراهی با زائران و التیامبخشی به دلهای مشتاق اهلبیت(علیهمالسلام) جلوهای عینی پیدا میکند. بسیاری از مبلغان جهادی در این مسیر، با روایتهایی روبهرو میشوند که نشان میدهد گاهی یک گفتوگوی کوتاه و صمیمی، میتواند مسیر زندگی یک انسان را دگرگون سازد.
در همین راستا، خبرنگار خبرگزاری حوزه در مشهد در حاشیه سفر به کشور عراق، با حجتالاسلام غفوریان، مُبلّغ جهادی حوزه علمیه خراسان و مدیر گروه تبلیغی جهادی «رویش من» به گفتوگو نشسته و روایت یکی از تأثیرگذارترین دیدارهای تبلیغی او در مسیر پیادهروی اربعین را جویا شده است.
حجتالاسلام غفوریان با روایت این خاطره اظهار کرد: پس از اقامه نماز مغرب و پایان سخنرانی، در حالی که زائران آرامآرام محل را ترک میکردند، جوانی به سمتم آمد و پس از سلام و احوالپرسی گفت: حاجآقا، اگر فرصت دارید، میخواهم چند دقیقه با شما صحبت کنم.
وی افزود: در گوشهای از موکب نشستیم. جوان که خود را اهل مشهد معرفی میکرد، با صدایی آمیخته به اندوه گفت: چند وقتی است احساس میکنم دیگر نمیتوانم با ائمه اطهار(علیهمالسلام) ارتباط قلبی برقرار کنم. دیشب در حرم امیرالمؤمنین(علیهالسلام) بودم، اما با وجود حضور در آن فضای نورانی، حال معنوی همیشگی را نداشتم و این موضوع مرا بهشدت آزار میدهد.
این مُبلّغ جهادی ادامه داد: این زائر در حالی که به سختی احساسات خود را کنترل میکرد، جملهای بر زبان آورد که عمق نگرانی او را نشان میداد. او گفت: به آقا عرض کردم اگر دیگر نگاهم نمیکنید، شاید دیگر در اربعین فرزندتان هم شرکت نکنم.
احساس فاصله از اهلبیت(علیهمالسلام)، پایان راه نیست
حجتالاسلام غفوریان خاطرنشان کرد: در ادامه گفتوگو، از محل سکونتش پرسیدم. وقتی گفت اهل مشهد است، با علاقه فراوان از ارادت خود به حضرت امام رضا(علیهالسلام) سخن گفت و اظهار داشت: همیشه حرفهای دلم را با امام رضا(علیهالسلام) در میان میگذارم و خودم را یک امامرضایی میدانم.
وی افزود: همین موضوع، محور ادامه گفتوگو شد. برای او از پیوند معنوی میان مشهد و کربلا و اینکه توفیق زیارت حضرت سیدالشهدا(علیهالسلام) نیز از برکات و عنایات اهلبیت(علیهمالسلام) است سخن گفتم و یادآور شدم که اصل توفیق حضور در حرمهای مطهر، خود نشانهای از لطف، عنایت و دعوت ائمه اطهار(علیهمالسلام) است.
مدیر گروه تبلیغی جهادی «رویش من» با اشاره به توصیههای مطرحشده در این گفتوگو بیان کرد: به این جوان توضیح دادم که گاهی کاهش حال معنوی، میتواند هشداری برای بازنگری در اعمال، توبه، مراقبت بیشتر از نفس و تقویت ارتباط با خداوند باشد و نباید آن را نشانه بیتوجهی اهلبیت(علیهمالسلام) دانست.
وی همچنین با استناد به توصیههای اخلاقی مرحوم آیتالله بهجت(ره) گفت: برای او نقل کردم که این عالم ربانی همواره سفارش میکردند پیش از ورود به حرم معصومان(علیهالسلام)، زائر با خواندن «اذن دخول» و کسب آمادگی قلبی، از صاحب حرم اجازه ورود بخواهد و با حضور قلب وارد شود.
حجتالاسلام غفوریان ادامه داد: به او توصیه کردم در طول مسیر پیادهروی اربعین، ارتباط معنوی خود را با ذکر، دعا، تلاوت قرآن، توسل به اهلبیت(علیهمالسلام) و یاد شهدا، بهویژه امام قائد شهیدمان، حفظ کند تا دل برای دریافت فیوضات الهی و عنایات اهلبیت(علیهمالسلام) آمادهتر شود.
وی در پایان اظهار داشت: این جوان پس از گفتوگو، با آرامشی متفاوت و لبخندی که نشان از امید دوباره داشت، درخواست دعا کرد و راهی مسیر شد؛ دیداری کوتاه اما عمیق که بار دیگر این حقیقت را یادآور شد که گاهی احساس فاصله از اهلبیت(علیهمالسلام)، نه به معنای دور شدن نگاه و عنایت آنان، بلکه دعوتی برای بازگشت، خودسازی و عمیقتر کردن ارتباط با خداوند و اولیای الهی است.
این روایت، تنها نمونهای از صدها گفتوگوی تبلیغی در مسیر اربعین حسینی است؛ گفتوگوهایی که نشان میدهد مبلغان جهادی حوزههای علمیه، علاوه بر تبیین معارف دینی و پاسخگویی به پرسشهای اعتقادی، مأموریت مهم دیگری نیز بر عهده دارند و آن، امیدآفرینی، آرامشبخشی و دستگیری معنوی از دلهایی است که در مسیر عشق به حضرت اباعبدالله الحسین(علیهالسلام)، تشنه جرعهای از معرفت و اطمینان هستند.
نظر شما